Τα Σάββατα...

Με ρωτάς, τι θέλω από τα Σάββατά μου.
Απλός άνθρωπος είμαι, δε θέλω πολλά.
Να ξυπνήσω το πρωί ό,τι ώρα μου καπνίσει,
να ανοίξω το λάπτοπ για να διαβάσω για τους αγώνες του Σαββατοκύριακου,
να γελάσω το μεσημέρι με μια χαζοκωμωδία που έχω δει διακόσιες φορές,
να βάλω τα ακουστικά μου και ν' ακούσω τις ροκιές μου χωρίς άγχος,
να πάω για ύπνο και να μη με νοιάζει τίποτα.
Να μη φοβάμαι μήπως κάτι ξέχασα,
να μη φοβάμαι τι θα φέρει η Κυριακή που δε θά' χει διαφορά απ' τη Δευτέρα,
γιατί πάλι θ' ανοίξω το λάπτοπ να τα σκατώσω στη δουλειά,
πάλι το μεσημέρι θα τρώω με το άγχος αν τηλεφωνήσουν κι έχω εκτεθεί γιατί ξέχασα να διορθώσω άλλο ένα παλιό λάθος,
πάλι θα πάω για ύπνο και θ' αναρωτιέμαι γιατί ενώ τα κάνω όλα τόσο τεμπέλικα, στραβά κι άσχημα,
για μένα είναι σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Σαν να ήταν Σάββατο και την άλλη μέρα είναι Κυριακή.