Το θέατρο σκιών

Το τραύμα μου εμπαίζω σ' ένα θέατρο σκιών
Φορώ μάσκες θυμάτων, μάσκες και βασανιστών
Πληγές που έχω κρύψει μέσ' το πέπλο της οργής
Εκείνου του αμαρτήματος που είμαι επιρρεπής

Το τραύμα μου φυλάω, να μη δει ποτέ κανείς
Κι αρχίσει να γελά σα διεφθαρμένος δικαστής
Στου νου μου το ναό, σαν άλλος δίκαιος Σολομών
Δικάζω τα όνειρά μου, ερήμην των εφιαλτών

Και κάπως έτσι ξέρεις, έτσι ξέρω και εγώ
Τον εαυτό μου τόσο γιατί φτάνω να μισώ
Και αν τόσο σε πειράζει και σου μοιάζει υπερβολή
με δάχτυλο στο στόμα δείξε μου τη σιωπή

Και κάπως έτσι ξέρεις, κι ας μην ξέρεις το γιατί
Πως κάποτε αν με βρούνε δίχως μέσα μου ζωή
Δε θά'ναι αποτέλεσμα συμβάντων τραγικών
Απλά έριξε αυλαία, το θέατρο σκιών...