Κι αν μπορούσα;

Έχω ώρες ώρες,
κάτι παράξενες σκέψεις...
Σαν να θέλω να πάρω όλο τον κόσμο,
να τον τυλίξω με κάτι ζεστό,
και να σιγουρευτώ, με κάποιο μυστήριο τρόπο,
πως δε θα πάθει τίποτα κανείς ποτέ.
Άλλες φορές, έχω άλλες παράξενες σκέψεις.
Θέλω να εκραγώ, να ξεσπάσω.
Να ξεριζώσω με μια κίνηση το ίδιο το κεφάλι μου,
μήπως φυτρώσει νέο που θα δουλεύει καλύτερα.
Που δε θα έχει παράξενες σκέψεις
Που θα ξέρει να σκέφτεται, να μιλά, να αγαπά.
Που δε θα φοβίζει τους γύρω του ούτε θα τους αηδιάζει.
Κι αν μπορούσα;
Μήπως άλλαζε τίποτα τελικά;